Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 16 czerwca 2026 r., IV C 41/21:
Klient zwrócił się do nas z prośbą o pomoc w naprawieniu sposobu prowadzenia sprawy jego kilku kredytów frankowych przez dotychczasowego pełnomocnika, z którego usług zrezygnował. Sprawę zastaliśmy w zaawansowanym stadium, jednakże w postępowaniu roszczenia sformułowane dotychczas w imieniu klienta były dla niego znacznie mniej korzystne finansowo, niż te wynikające z ugruntowanego już orzecznictwa sądowego w tej materii. Skorygowaliśmy pozew, m.in. wskazując żądania o wiele setek tysięcy złotych wyższe niż poprzednie. W toku postępowania sądowego bank podnosił m.in., że kredytobiorca nie może skorzystać z ochrony prawnej, bowiem dysponuje kilkoma kredytami frankowymi, zaciągając kolejny miał więc doświadczenie i orientację w ryzyku kursowym i zasadach funkcjonowania tych kredytów. Obalając ten argument banku wskazywaliśmy, że kredytobiorca w takich okolicznościach nie traci mimo wszystko statusu konsumenta, kredyty finansowały wyłącznie rodzinne cele mieszkaniowe, a świadomość działania mechanizmu kredytowego nie ma znaczenia wobec braku możliwości wpływu na kurs CHF ustalany przez bank. Sąd podzielił nasze stanowisko i m.in. stwierdził nieważność umów kredytowych oraz zasądził zwrot wszelkich kwot pobranych przez bank ponad wartość kapitału każdego z kredytów.
